Η μουσική ανυπαρξία της Eurovision

Είχα την τύχη να προλάβω την εποχή του βινύλιου.
Στις 45 στροφές, πετυχημένο θεωρούσαμε το δισκάκι που είχε καλό flip side (δηλαδή το κομμάτι που ήταν στην πίσω πλευρά). Στά 2 λοιπόν τραγούδια του δίσκου «απαιτούσαμε» να είναι καλά και τα 2 .
Είμασταν «άπληστοι», θέλαμε 100% ποιότητα.

Στις 33 στροφές βάζαμε λίγο νερό στο κρασί μας και πολλές φορές συγχωρούσαμε την παρουσία 2-3 αδιάφορων κομματιών στο σύνολο των 12 που περιείχαν τότε οι δίσκοι. Οι απαιτήσεις μας έπεσαν στο 70%

Οι καιροί σιγά-σιγά άλλαξαν και, στην μετέπειτα κυριαρχία των CDs και του star system, αρκούσε ένα και σπανιώτερα δύο σουξέ γιά να «πουλήσει» το προϊόν.
Η αγορά ενός τέτοιου CD έμοιαζε κοροϊδία και μοιραία αυτό οδήγησε στην απαξία του.
Ο σημερινός μουσικόφιλος έχει στραφεί στο κατέβασμα μουσικής από το διαδίκτυο, επιλέγοντας μόνο τα τραγούδια που επιθυμεί κάνοντας αναγκαστική έκπτωση ποιότητας ήχου. Δεν είναι βλάκας όμως να αγοράσει ένα CD που διαρκεί περίπου 45 λεπτά γιά να απολαύσει, στην καλύτερη περίπτωση, ένα κομμάτι που διαρκεί 3.

Με αυτά στο μυαλό μου έκανα ένα συλλογισμό γιά τη μουσική της Eurovision που μόνο μουσική δεν θάπρεπε να λέγεται.
Εχω σαν αξίωμα πως καλή μουσική (πέραν προσωπικών προτιμήσεων) είναι η διαχρονική μουσική, αυτή που δεν έχει ημερομηνία λήξης. Αυτή που δεν βαριέσαι να ακούς ακόμα και μετά 10, 20, 30 χρόνια. Αυτή που θέλουμε να στολίζει τη δισκοθήκη μας γιά πάντα.
Η Eurovision παράγει καλή μουσική;
Οχι!!!

Θα κάνω ένα μπακάλικο λογαριασμό.

Φέτος ο θεσμός της Eurovision συμπλήρωσε 57 χρόνια παρουσίας με ένα σύνολο 1100 τραγουδιών.
1100 τραγούδια Χ 3 λεπτά έκαστο = 3300 λεπτά.

Πόσα από τα τραγούδια της όλα αυτά τα χρόνια αποδείχτηκαν «διαχρονικά»;
Επιεικώς, θα έλεγα με το ζόρι 5, τα εξής: waterloo, après toi, non ho l’eta, hold me now, volare.
Αλλά επειδή είμαι αυστηρός και κακός, ας τα κάνουμε 10.
Τί σημαίνει αυτό;
10 τραγούδια Χ 3 λεπτά = 30 λεπτά.

Σε ένα σύνολο λοιπόν 3300 λεπτών αξίζουν τα 30, ποσοστό 0,90% (λιγότερο από 1%)
Αν λοιπόν ολόκληρη η 55χρονη Eurovision συμπιεζόταν και χωρούσε σε ένα μουσικό CD 45 λεπτών, το ζουμί (δηλαδή η καλή μουσική) θα διαρκούσε 24 δευτερόλεπτα.

Ποιός ηλίθιος θα άκουγε ένα τέτοιο CD;
Ποιός κρετίνος θα το αγόραζε;
Γιατί ασχολούμαστε ακόμα με αυτη τη γελοιότητα;

ΥΓ. …και μη μου πει κάποιος: “έλα μωρέ, ένα πανηγυράκι είναι και μαζευόμαστε για χαβαλέ με πίτσες και μπύρες”….
Ενας πανευρωπαϊκός διαγωνισμός ρεψίματος με σπόνσορα την CocaCola θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον!!!

Γιάννης Κύρης


One Response to Η μουσική ανυπαρξία της Eurovision